Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Δουλειά

Αν δεν έχεις γεννηθεί με το "προνόμιο" να έχεις τα πάντα, είναι υποχρεωτικό σε κάποιο σημείο να αρχίσεις να δουλεύεις. Μια επιλογή είναι να ξεκινήσεις από νωρίς, ώστε να μπορέσεις και να σταματήσεις νωρίς (αν υποθέσουμε ότι θα μπορείς να συνταξιοδοτηθείς ή θα έχεις κάνει καλή αποταμίευση). Η άλλη επιλογή είναι να ξεκινήσεις αργά. Τόσο αργά όσο στο επιτρέπουν οι σπουδές ώστε ξεκινώντας να εργάζεσαι να έχεις προλάβει να πλουτίσεις τα προσόντα σου (μεταπτυχιακά, διδακτορικά κλπ κλπ). Στην μία περίπτωση μπορεί μη έχοντας ειδικά προσόντα να μην έχεις και "ειδικό" μισθό. Στην άλλη περίπτωση σίγουρα δεν θα έχεις τη δυνατότητα να ξεμπερδέψεις νωρίς. Αν μπορείς να τα συνδυάσεις και τα δύο (με κάποιο μαγικό τρόπο) τότε όλα καλά. Το σίγουρο είναι ότι η δουλειά είναι μια κατάσταση στην οποία καταναλώνεις μεγάλο μέρος του καθημερινού-εβδομαδιαίου-μηνιαίου-ετησίου χρόνου σου για να μπορείς να ζεις με άνεση τον υπόλοιπο όποτε κι αν ξεκινήσεις.

Σε πολλούς χώρους εργασίας είναι must η παραμονή "after hours". Κι αν δεν συμβαδίζεις με αυτό δεν μπορείς να συμβαδίσεις γενικώς. Έχω ακούσει από εργοδότη σε interview την έκφραση: "Το ωράριο εδώ είναι 9 με ότι ώρα πάει"! Βέβαια όταν ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε για χρήματα, καταλήξαμε σε  λιγότερα από όσα έπαιρνα στην εταιρεία από την οποία ήθελα να φύγω. Και τι κέρδισε με αυτό ο συγκεκριμένος εργοδότης? Σήμερα, σχεδόν 8 χρόνια μετά, η εταιρεία αυτή είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης έτοιμη να διαλυθεί και να πωληθεί και όλοι όσοι δουλεύουν σε αυτήν (με ωράριο 9 με ότι ώρα πάει) κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι. Ευτυχώς που αυτό το "9 με ότι ώρα πάει" με σταμάτησε (γιατί τους είχα απορρίψει εκεί, πριν καν φτάσουμε να μιλάμε για χρήματα)! Γιατί τελικά η δέσμευση δεν θα ήταν αμφίδρομη. Εγώ θα δέσμευα τον προσωπικό μου μόχθο και χρόνο για την εταιρεία. Η εταιρεία θα δεσμευόταν ότι θα έκανε τα πρέποντα ώστε να μη οδηγηθεί στην κατηφόρα? Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω για ώρες σχετικά... Ο κόσμος σίγουρα δεν είναι δίκαιος. Αλλά νομίζω ότι I made my point.

Εκτός από αυτούς που νομίζουν ότι πρέπει να είναι έτσι, υπάρχει και η κατηγορία ανθρώπων που τους αρέσει να είναι έτσι. Το επιδιώκουν, το θέλουν. Τους αρέσει τόσο πολύ το αντικείμενό τους, η δουλειά τους και το βρίσκουν αναζωογονητικό να εργάζονται σκληρά και μέχρι ότι ώρα πάει, θυσιάζοντας την προσωπική τους ζωή.  Το κακό με αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι όλο αυτό είναι η κοσμοθεωρία τους, ο τρόπος ζωής τους, και δεν μπορούν να καταλάβουν το αντίθετο. Και αν είναι ψηλά στην ιεραρχία και το "προβλέπει" και ο χαρακτήρας τους, τότε τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ δυσάρεστα για τον περίγυρο. Αλλά, όπου έχω συναντήσει τέτοιους ανθρώπους, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι  τελικά ο λόγος που τους συμβαίνει αυτό είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα στην προσωπική τους ζωή που να τους ικανοποιεί τόσο όσο η δουλειά τους. Αν δεν έχεις ένα ζεστό σπίτι με αγάπη να γυρίσεις τότε δεν έχεις να πας πουθενά. Μένεις εκεί που είσαι. Και για να μην είσαι μόνος, κρατάς και τους άλλους. Όσο μπορείς....


Εδώ λοιπόν υπάρχει ένας διαχωρισμός ο οποίος προκαλεί και ένα βασικό ερώτημα: δουλεύω για να ζω, ή ζω για να δουλεύω?
Εγώ ανήκω σίγουρα στην 1η κατηγορία. Ποτέ δεν ήμουν της ... καριέρας και πάντα πίστευα ότι αυτό είναι ένα παραμύθι που πουλάνε στον εαυτό τους (και στους άλλους) αυτοί  που χρησιμοποιούν τη δουλειά τους, για να δικαιολογήσουν την έλλειψη και το κενό. Έλλειψη χρόνου και χώρου για ανθρώπους στην ζωή τους! Και, ναι. Μπορεί να έχουν χρήματα, άνεση και ένα κάποιο status... Αλλά τι να τα κάνεις αν δεν μπορείς να τα ζήσεις?

Not me. Όσο είναι δυνατό, θα αντιστέκομαι σε αυτό και θα το αποφεύγω. Δεν χρειάζομαι πολλά  για να είμαι ευτυχισμένη. Αντιθέτως χρειάζομαι  την αγάπη των δικών μου ανθρώπων και κυρίως της κόρης μου. Με χρειάζεται κι εκείνη τώρα που είναι μικρούλα, πολύ περισσότερο από ότι με χρειάζεται ένας κολλημένος mail server ή ένα δίκτυο σε DoS. Οπότε όχι. Δεν θα στερηθώ τίποτα για μια δουλειά. Όποια κι αν είναι αυτή, ότι και να "προσφέρει"!


Δεν υπάρχουν σχόλια: